Zitate aus Dat Nie Testament

2. Un sä:

Doht Buße, dat Himmelriek is neeg herbi kamen.

3. Un he is de, vun den de Prophet Jesaias seggt hett, un spraken: Dar is en Prediger sin Stimm in de Wüstenie: Makt den HErrn den Weg torecht, un makt Sin Stieg eben. Jes. 40, 3. Mark. 1, 3. Luk. 3, 4. Joh.

4. Un He antwort un sprok: Dar steiht schreven:

De Minsch levt nich alleen vun Brod, sonnern vun jede Wort, dat ut GOtt Sin Mund geiht.

5. Mos. 8, 3.

16.

Dat Volk, dat in de Düsternis sitt, hett en grot Licht sehn, un de dar sitt an den Ort vun den Dod sin Schatten, de is en Licht upgahn.

17. Vun de Tied an fung JEsus an to predigen un to seggen: Doht Buße, dat Himmelriek is neeg herbikamen. Mark. 1, 14. 15. Luk. 4, 15.

5.

Selig sünd de Sachtmödigen, denn se ward dat Eerdriek besitten.

Ps. 25, 13. 37, 11. Jes. 60, 21.

7.

Selig sünd de Barmhartigen, denn se schüllt Barmhartigkeit kriegen.

Spr. 21, 21. Jak. 2, 13.

8.

Selig sünd, de rein vun Harten sünd, denn se schüllt GOtt sehn.

Ps. 51, 12. 1. Joh. 3, 2. 3.

14. Ji sünd dat Licht vun de Welt.

De Stadt, de up en Barg liggt, kann nich verborgen wesen.

15. Man stickt ok nich en Licht an un sett dat unner den Schepel, sonnern up en Lüchter, so lücht dat denn alle, de in dat Hus sünd. Mark. 4, 21.

14.

Ji sünd dat Licht vun de Welt.

De Stadt, de up en Barg liggt, kann nich verborgen wesen.

36.

Ok schast du nich bi din Kopp swörn, denn du kannst nich en eenzig Haar witt oder swart maken.

37. Ju Red schall wesen: Ja, ja, nee, nee. Wat daröwer is, dat is vun Öwel. 2. Cor. 1, 17. Jak. 5, 12.

37.

Ju Red schall wesen: Ja, ja, nee, nee.

Wat daröwer is, dat is vun Öwel. 2. Cor. 1, 17. Jak. 5, 12.

41.

Un wenn di Jemand nödigt een Mil, so gah twee mit em.

42. Gif den, de di beden deiht, un wenn di nich vun den, de vun di afborgen will. Luk. 6, 30. 33. 5. Mos. 15, 7.

44. Ik awer segg ju:

Leevt ju Fiende, segent, de ju flucht, doht wol de, de ju haßt.

Bedt för de, de ju beleidigt un verfolgt. Luk. 23, 34. Apost. 7, 59.

45. Up dat ji Kinner sünd vun ju Vader in den Himmel.

Denn He lett Sin Sünn upgahn öwer de Bösen un de Guden un lett regen öwer de Gerechten un de Ungerechten.

46. Denn, wenn ji de leef hebbt, so ju leef hebbt, wat ward ji för Lohn hebben? Doht dat de Töllners nich ok? Luk. 6, 32.

8. Darum schüllt ji ju de nich glieken.

Ju Vader weet, wat ji nödig hebbt, ehr ji Em beden doht.

9. Darum schüllt ji also beden: Uns’ Vader in den Himmel. Din Nam warr hilligt. Luk. 11, 2.

21.

Denn wo ju Schatz is, dar is ok ju Hart.

Luk. 12, 34.

24. Keen kann twee Herren deenen. Entweder he ward den een hassen un den annern leef hebben, oder ward den een anhangen un den annern verachten.

Ji künnt nich GOtt deenen un den Mammon.

1. Kön. 18, 21. Luk. 16, 13. 2. Cor. 6, 15.

24.

Keen kann twee Herren deenen.

Entweder he ward den een hassen un den annern leef hebben, oder ward den een anhangen un den annern verachten. Ji künnt nich GOtt deenen un den Mammon. 1. Kön. 18, 21. Luk. 16, 13. 2. Cor. 6, 15.

27.

Wer is dar mank ju, de sik en Eel länger maken kann, wenn he ok noch so veel darum sorgen deiht?

28. Un worum sorgt ji för Kledung? Kiekt de Lilln up dat Feld an, wa de waßt, se arbeit nich un spinnt ok nich.

34. Darum sorgt nich för den annern Morgen, denn de morgende Dag ward för dat Sine sorgen.

Dat is genog, dat en jegliche Dag sin eegen Plag hett.

2. Mos. 16, 19.

3.

Wat sühst du awer den Splidder in din Broder sin Oog un warrst nich gewahr den Balken in din eegen Oog?

4. Oder wa dörfst du seggen to din Broder: Hol still, ik will di den Splidder ut din Oog trecken? Un süh, en Balken is in din Oog.

7.

Bedt, so ward ju geven; sökt, so ward ji finnen, kloppt an, so ward vör ju updahn.

Mark. 11, 24.

12.

Allns, wat ji wüllt, dat de Lüd ju dohn schüllt, dat doht ji se, dat is dat Gesetz und de Propheten.

Luk. 6, 31. Matth. 22, 40. Röm. 13, 8. 10.

15.

Seht ju vör vör de falschen Propheten, de in Schapskleder to ju kamen doht, inwennig awer sünd se rietende Wölf.

Jer. 14, 14. Apost. 20, 29.

20. JEsus sä to em:

De Vöß hebbt Kuln un de Vageln unner den Himmel hebbt Nester, awer de Minschensöhn hett nich, wo He Sin Kopp henleggt.

21. Un en annern mank Sin Jüngers sprok to Em: HErr, gif mi Frilöv, dat ik hengah un toeerst min Vader begrav.

12. As dat JEsus hör, sprok He to se:

De Starken brukt keen Dokter, awer de Kranken.

Luk. 5, 31.

37. Do sprok He to Sin Jüngers:

De Aarn is grot, awer wenig sünd de Arbeitslüd.

Luk. 10, 2.

16.

Seht, Ik schick ju as de Schap mitten mank de Wölf, darum west klok as de Slangen un ahn Falschheit as de Duven.

Luk. 10, 3. Röm. 16, 19.

26. Darum wes’ nich bang vör se.

Dar is Nicks verborgen, dat nich apenbar ward, un is Nicks heemlich, dat man nich weten ward.

Mark. 4, 22. Luk. 8, 17.

27.

Wat Ik ju segg in Düstern, dat redt int Licht, un wat ji hört in dat Ohr, dat predigt up dat Dack.

Luk. 12, 3.

30.

Nu awer sünd ok ju Haar up den Kopp all tellt.

31. Darum wes’t nich bang, ji sünd beter as veel Dacklünken.

17. Un sprekt:

Wi hebbt ju fleut un ji wulln nich danzen; wi hebbt ju klagt, un ji wulln nich weenen.

18. Johannes is kamen, eet nich un drunk nich; so seggt se: He hett den Düvel. Matth. 3, 4. Luk. 7, 20.

19. Den Minschen sin Söhn is kamen, itt un drinkt; so seggt se: Süh, wat is de Minsch för en Freter un Wiensüper, en Gesell vun de Töllners un de Sünners.

Un de Wiesheit mutt sik rechtfardigen laten vun ehr Kinner.

Matth. 9, 10.

28.

Kamt her to Mi, alle, de ji möd un beladen sünd, Ik will ju erquicken.

Jes. 55, 1. Jer. 31, 25.

20.

Dat inknickte Rohr ward He nich tweibreken, un den glimmenden Docht ward He nich utlöschen, bet dat He utföhrt dat Gericht to’n Sieg.

Jes. 61. Hes. 34, 16.

34. Ji Adderngetücht, wa künnt ji wat Gudes reden, dewiel ji bös sünd?

Wovun dat Hart vull is, darvun geiht de Mund öwer.

Luk. 6, 45.

44.

Awermals is dat Himmelriek liek en verborgen Schatz in den Acker, den en Minsch funn un versteek em un gung hen vör Freuden öwer densülvigen un verkoff Allns, wat he harr, un koff den Acker.

Matth. 16, 24. Phil. 3, 7.

57. Un se argerten sik an Em. JEsus awer sprok to se:

En Prophet gelt narmens weniger as in sin Vaderland un in sin Hus.

Mark. 6, 4. Joh. 4, 44.

27. Se sprok:

Ja, HErr, doch eet de lüttjen Hunn’ vun de Kromen, de vun ehr Herrn ehr Dischen fallt.

28. Do antworte JEsus un sprok to ehr: O, Fru, din Glov is grot, di gescheh, as du wullt. Un ehr Dochter war gesund to desülvige Stunn. Matth. 8, 10. 13.

26.

Wat hülp dat den Minschen, wenn he de ganze Welt gewunn un neem doch Schaden an sin Seel?

Oder wat kann de Minsch geven, dat he sin Seel wedder inlöst? Mark. 8, 36. Luk. 9, 25. Ps. 49, 9.

20.

Denn wo twee oder dree versammelt sünd in Min Nam, dar bün Ik merrn mank se.

21. Do trä Petrus to Em un sprok: HErr, wa oft mutt ik denn min Broder, de an mi sündigen deiht, vergeven? Is söven Mal genog?

26. JEsus awer seeg se an un sprok to se:

Bi de Minschen is dat unmöglich, awer bi GOtt sünd alle Dinge möglich.

27. Do antworte Petrus un sprok: Süh, wi hebbt all’ unse Saken verlaten un sünd Di nafolgt. Wat ward uns darför? Mark. 10, 27. Luk. 18, 28.

16.

Also ward de Letzten de Eersten un de Eersten de Letzten wesen.

Denn veele sünd beropen, awer wenige sünd utwählt.

11.

De Gröttste mank ju schall ju Deener wesen.

Kap. 20, 26. 27.

24.

Ji verblendte Leiter, de ji Mücken sieht un Kameele versluckt.

25. Weh ju Schriftgelehrten un Pharisäers, ji Heuchlers, de ji de Bekers un Schötteln utwennig rein holt, binnen awer sünd se vull vun Rov un Habsucht. Luk. 11, 39.

41. Wakt un bedt, up dat ji nich in Anfechtung fallen doht.

De Geist is willig, awer dat Fleesch is swack.

Mark. 14, 38.

9. Un He frog em: Wa heetst du? Un he antworte, un sprok:

Legion heet ik, denn wi sünd veele.

10. Un he be’ Em veel, dat He se nich ut düsse Gegend drev.

24. Un he seeg up, un sprok:

Ik seh Minschen gahn, as wenn ik Böm seeg.

25. Darna lä He nochmal Sin Hann up sin Ogen, un befohl em, noch eenmal to sehn. Un he war wedder torecht brocht, dat he Allns scharp sehn kunn.

24. Do schreeg dat Kind sin Vader mit Thranen, un sprok:

Ik glov, leeve HErr, help min Unglov!

Luk. 17, 5.

40.

Wer nich gegen uns is, de is för uns.

Matth. 12, 30.

37.

Denn bi GOtt is keen Ding unmöglich.

1. Mos. 18, 14. Hiob. 42, 2. Ps. 135, 5. 6. Jer. 32, 17. 27. Zach. 8, 6. Luk. 18, 27. Röm. 4, 21.

52.

He stött de Gewaltigen vun den Stohl, un erhevt den Elenden.

Ps. 147, 6. 1. Sam. 2, 7. 8. 2. Sam. 6, 21. 22. Hiob. 5, 11.

53.

De Hungrigen füllt He mit Göder, un lett de Rieken lerrig.

Ps. 34, 11. 107, 7. Matth. 5, 3. 6. Joh. 10, 11. Eph. 1, 3.

19.

Maria awer beheel all düsse Wör’, un beweg se in ehr Hart.

20. Un de Harrn kehrten wedder um, priesen un lavten GOtt um Allns, wat se hört un sehn harrn, as denn to se seggt weer.

4. Un JEsus antworte un sprok to em: Dar steiht schreven:

De Minsch levt nich alleen vun dat Brod, sonnern vun en jedes Wort ut GOtt.

5. Mos. 8, 3.

24. He awer sprok:

Wahrlich, Ik segg ju: Keen Prophet is angenehm in sin Vaderland.

Matth. 13, 57. Mark. 6, 4. Joh. 4, 44.

5. Un Simon antworte, un sprok to Em:

Meister, wi hebbt de ganze Nacht arbeidt, un nicks fungen, awer up Din Wort will ik dat Nett utsmieten.

6. Un as se dat dän, fungen se en groten Hupen Fisch, un ehr Nett reet twei.

24. Up dat ji awer weten doht, dat de Minschensöhn Macht hett up de Eer Sünden to vergeven, sprok He to den Jichtkranken:

Ik segg di, stah up, un nimm din Bett up, un gah na Hus.

25. Un sogliek stunn he up vör ehr Ogen, un neem dat Bett up, dar he up legen harr, un gung na Hus, un pries GOtt.

21.

Selig sünd ji, de ji hier hungert; denn ji schüllt satt warrn.

Selig sünd ji, de ji hier weent; denn ji ward lachen. Offenb. 7, 16. Ps. 126, 5. 6. Jes. 61, 3.

21. Selig sünd ji, de ji hier hungert; denn ji schüllt satt warrn.

Selig sünd ji, de ji hier weent; denn ji ward lachen.

Offenb. 7, 16. Ps. 126, 5. 6. Jes. 61, 3.

27. Awer Ik segg ju, de ji tohört:

Leevt ju Fiende; doht de wohl, de ju hassen doht;

28. Segent de, de ju verflucht; bedt för de, de ju beleidigt.

28.

Segent de, de ju verflucht; bedt för de, de ju beleidigt.

29. Un wer di sleit up de een Back, den bee de anner ok an; un wer di den Mantel nimmt, den weiger ok nich, den Rock to geven.

31.

Un as ji wüllt, dat ju de Lüd dohn schüllt, so doht ji ok se.

Röm. 7, 12.

36.

Darum west barmhartig, as ok ju Vader barmhartig is.

2. Mos. 34, 6. Ps. 103, 8. 13.

37.

Richt nich, so ward ji ok nich richt.

Verdammt nich, so ward ji ok nich verdammt. Vergevt, so ward ju vergeven. Röm. 2, 1.

37. Richt nich, so ward ji ok nich richt.

Verdammt nich, so ward ji ok nich verdammt.

Vergevt, so ward ju vergeven. Röm. 2, 1.

37. Richt nich, so ward ji ok nich richt. Verdammt nich, so ward ji ok nich verdammt.

Vergevt, so ward ju vergeven.

Röm. 2, 1.

39. Un He sä se en Glieknis:

Kann ok en Blinde en Blinden den Weg wiesen? Warn se nich alle beide in de Kuhl falln?

40. De Jünger is nich öwer sin Meister. Wenn de Jünger is as sin Meister, so is he vullkamen. Joh. 15, 20.

41.

Wat sühst du awer en Splitter in din Broder sin Oog, un den Balken in din Oog warrst du nich wahr?

Matth. 7, 3.

44.

En jede Bom ward an sin egen Frucht kennt.

Denn man plückt keen Fiegen vun de Dornen, ok so plückt man keen Wiendruven vun de Dornbüsch.

45. En gude Minsch bringt wat Gudes hervör ut den guden Schatz vun sin Hart. Un en slechte Minsch bringt wat Böses hervör ut den bösen Schatz vun sin Hart.

Denn wovun dat Hart vull is, darvun geiht de Mund öwer.

Matth. 12, 35.

48. Un sprok to se: Wer dat Kind upnimmt in Min Nam, de nimmt Mi ok up, un wer Mi upnimmt, de nimmt Den up, de Mi schickt hett.

Wer awer de Lüttste is mank ju, de ward grot wesen.

Matth. 10, 40. Joh. 13, 20.

58. Un JEsus sprok to Em:

De Föß hebbt Kuhlen, un de Vageln unner den Himmel hebbt Nester: awer de Minschensöhn hett nich, wo He Sin Kopp henleggt.

59. Un He sprok to en annern: Folg Mi na! De sprok awer: HErr, gif mi Frielöv, dat ik tovör hengah un min Vader begrav.

62. JEsus awer sprok to em:

Wer sin Hand an de Plog leggt, un süht torügg, de is nich geschickt to GOtt Sin Riek.

Spr. 26, 11. 2. Pet. 2, 20.

3.

Gaht hen, süh, Ik schick ju as de Lämmer merrn mank de Wülf.

Matth. 10, 16. 23, 34.

7. In datsülvige Hus awer blievt, eet un drinkt, wat se hebbt.

Denn en Arbeiter is sin Lohn werth.

Ji schüllt nich vun een Hus na dat anner gahn. 5. Mos. 24, 14. Matth. 10, 10. 1. Cor. 9, 14.

23. Un He wenn’ Sik to Sin Jüngers, un sprok to se alleen:

Selig sünd de Ogen, de dat seht, wat ji seht.

1. Kön. 10, 8. Matth. 13, 76.

29. He awer wull sik sülvst rechtfardigen, un sprok to JEsus:

Wer is denn min Neegste?

2. Mos. 2, 13.

37. He sprok: De de Barmhartigkeit an em dä. Do sprok JEsus to em:

So gah hen, un doh desglieken.

38. Dat begev sik awer, as se wannelten, gung He in en Flecken. Dar weer en Fru, mit Namen Martha, de neem Em up in ehr Hus. Joh. 11, 1. 12, 2. 3.

9. Un Ik segg ju ok:

Bedt, so ward ju geven; sökt, so ward ji finn’; kloppt an, so ward ju updahn.

Matth. 7, 7. Mark. 11, 24. Joh. 16, 23. 24.

10.

Denn wer dar bedt, de nimmt, un wer dar söcht, de finnt, un wer dar ankloppt, den ward updahn.

11. Wo bedt mank ju en Söhn den Vader um Brod, de em en Steen darför beeden deiht? un so he um en Fisch bedt, de em en Slang för den Fisch beeden deiht? Matth. 7, 9.

52. Wehe ju Schriftgelehrten! denn ji hebbt den Slötel to de Erkenntnis.

Ji kamt nich rin, un ji wehrt de, de rin wüllt.

53. As He awer so wat to se seggen dä, fungen de Schriftgelehrten un Pharisäers an, hart up Em to drängen, un Em mit allerlie Fragen den Mund to stoppen.

23.

Dat Leven is mehr, as de Spies, un de Lief mehr as de Kledung.

24. Seht up de Raven, se sai’t nich, se aarnt nich, se hebbt ok keen Kellers, noch Schüns; un GOtt nährt se doch. Wa veel awer sünd ji beter, as de Vageln! Ps. 147, 9.

24.

Seht up de Raven, se sai’t nich, se aarnt nich, se hebbt ok keen Kellers, noch Schüns; un GOtt nährt se doch.

Wa veel awer sünd ji beter, as de Vageln! Ps. 147, 9.

32.

West nich bang, du lütte Herde; denn dat is ju Vader Sin Wolgefalln, ju dat Riek to geven.

Luk. 22, 29. Matth. 11, 26.

34.

Denn wo ju Schatz is, dar ward ju Hart ok wesen.

35. Lat ju Lenden umgürt wesen un ju Lichter brenn’; Jer. 1, 17. 1. Pet. 1, 13. Matth. 25, 1.

37. Selig sünd de Knechts, de de HErr, wenn He kummt, waken findt.

Wahrlich, Ik segg ju: He ward sik upschörten, un ward se to Disch setten, un vör se gahn un se deen.

Joh. 13, 4.

48. De dat awer nich weet, un hett doch dahn dat, wat Släg werth is, de ward wenig Släg kriegen.

Denn weken veel geven is, bi den ward man veel söken; un weken veel befahln is, vun den ward man veel förrern.

49. Ik bün kamen, dat Ik en Füer anstek up de Eer: wat wull Ik leever, as dat dat all brenn dä!

49.

Ik bün kamen, dat Ik en Füer anstek up de Eer: wat wull Ik leever, as dat dat all brenn dä!

50. Awer Ik mutt mi tovör döpen laten mit en Döp. Un wa is Mi so bang, bet se vullbrocht ward! Matth. 20, 22.

11.

Denn wer sik sülvst verhögt, de schall dal sett warrn; un wer sik sülvst siet makt, de schall verhögt warrn.

Mark. 23, 12.

31. He awer sprok to em:

Min Söhn, du büst all Tied bi mi, un Allns, wat min is, dat is din.

32. Du schust awer vergnögt un guden Moths wesen; denn düsse din Broder weer dod, un is wedder lebendig warn; he weer verlarn, un is wedder funn.

10.

Wer in dat Geringste tru is, de is ok in dat Grote tru, un wer in dat Geringste unrecht is, de is ok in dat Grote unrecht.

11. Wenn ji nu in den ungerechten Mammon nich tru sünd, wer will ju dat Wahrhafte anvertrun?

15. Un He sprok to se:

Ji sünd dat, de ji ju sülvst rechtfardigt vör de Minschen, awer GOtt kennt ju Harten; denn wat hoch is mank de Minschen, dat is en Gruel vör GOtt.

16. Dat Gesetz un de Propheten prophezeihn bet up Johannes, un vun de Tied an ward dat Riek GOttes dörch dat Evangelium predigt, un jedereen drängt sik mit Gewalt darin. Matth. 11, 13.

21. Man ward ok nich seggen: »Süh hier, oder, dar is dat.«

Denn seht, GOtt Sin Riek is inwennig in ju.

Matth. 24, 23. Mark. 13, 21.

17. Wahrlich, Ik segg ju:

Wer nich GOtt Sin Riek nimmt as en Kind, de ward nich rin kamen.

Mark. 10, 15.

27. He awer sprok:

Wat bi de Minschen unmöglich is, dat is bi GOtt möglich.

Hiob. 42, 2.

10.

Denn de Minschensöhn is kamen, to söken un selig to maken, dat verlarn is.

Matth. 9, 13. 18, 11. 1. Tim. 1, 15.

40. He antworte, un sprok to se:

Ik segg ju: Wo düsse warrn still swiegen, so ward de Steen schrien.

Hab. 2, 11.

33.

Himmel un Eer ward vergahn, awer Min Wör vergaht nich.

Luk. 16, 17. Ps. 102, 27. Jes. 51, 6. Matth. 5, 18. Jes. 40, 8.

29. Un se nödigten Em, un sproken:

Blief bi uns, denn dat will Abend warrn, un de Dag geiht to Enn.

Un He gung rin, bi se to blieven. 1. Mos. 19, 3.

5.

Un dat Licht schient in de Düsternis, un de Düsternis hebbt dat nich begrepen.

Joh. 8, 12. 9, 5. 12, 46.

11.

He keem in Sin Egendom, un Sin Lüd neemen Em nich up.

12. So veel Em awer upneemen, de gev He Macht, GOtt Sin Kinner to warrn, de an Sin Namen gloven dän. Röm. 8, 15. Gal. 3, 26.

46. Un Nathanael sprok to em:

Wat kann vun Nazareth Gudes kamen?

Philippus sprickt to em: Kumm un seh dat.

5. Sin Moder sprickt to de Deeners:

Wat He ju seggt, dat doht.

1. Mos. 41, 55.

10. Un sprickt to em:

Jedereen gift toeerst den guden Wien, un wenn se veel drunken hebbt denn den ringern; du hest den guden Wien bet nu beholn.

1. Mos. 43, 34. Hagg. 1, 6.

8.

De Wind weiht, wo he will, un du hörst sin Susen wol; awer du weest nich, vun woher he kummt, un wo he henfahrt.

So is en jeder, de ut den GEist gebarn is. Ps. 135, 7. Pred. 11, 5.

30.

He mutt wassen, ik awer mutt afnehmen.

2. Sam. 3, 1.

13. JEsus antworte, un sprok to ehr:

Wer düt Water drinkt, de ward wedder döstig warrn,

14. Wer awer vun dat Water drinkt, dat Ik em geven doh, de ward ewiglich nich döstig warrn; sonnern dat Water, dat Ik em geven warr, dat ward in em en Born to dat Water warrn, dat in dat ewige Leven quellen deiht.

14.

Wer awer vun dat Water drinkt, dat Ik em geven doh, de ward ewiglich nich döstig warrn; sonnern dat Water, dat Ik em geven warr, dat ward in em en Born to dat Water warrn, dat in dat ewige Leven quellen deiht.

15. Sprickt de Fru to Em: HErr, gif mi düt Water, up dat ik nich döstig warr, dat ik nich herkamen muß, Water to haln.

26. JEsus sprickt to ehr:

Ik bün dat, de mit di reden deiht.

27. Un öwer dat keemen Sin Jüngers, un se wunnerten sik, dat He mit de Fru spreken dä. Doch sprok Nüms: Wat fragst Du? oder: Wat redst Du mit ehr?

43.

Ik bün kamen in Min Vader Sin Nam, un ji nehmt Mi nich an.

Wenn en anner in sin egen Nam kamen ward, den ward ji annehmen.

35. JEsus awer sprok:

Ik bün dat Levensbrod.

Wer to Mi kummt, de ward nich hungern, un wer an Mi glövt, de ward nümmermehr döstig. Jes. 55, 1. Sir. 24, 28. Joh. 4, 14. 7, 37.

67. Do sprok JEsus to de Twölf:

Wüllt ji ok weggahn?

68. Do antwort Em Simon Petrus: HErr, wohen schüllt wi gahn? Du hest Wör’ vun dat ewige Leven; Joh. 6, 63. Matth. 7, 29. Apost. 5, 20.

68. Do antwort Em Simon Petrus:

HErr, wohen schüllt wi gahn?

Du hest Wör’ vun dat ewige Leven; Joh. 6, 63. Matth. 7, 29. Apost. 5, 20.

24.

Richt nich na dat Ansehn, sonnern richt en recht Gericht.

5. Mos. 1, 16. 17.

37. Awer an den letzten Dag vun dat Fest, de am herrlichsten weer, trä JEsus up, reep un sprok:

Wer dar döstig is, de schall to Mi kamen, un drinken.

3. Mos. 23, 36.

46. De Knechts antworten:

Dar hett nie en Minsch so redt, as düsse Minsch.

Matth. 7, 28.

7. As se nu bibleven, Em to fragen, rich He Sik up, un sprok to se:

Wer mank ju ahn Sünn is, de smiet den eersten Steen up se.

Röm. 2, 1.

32.

Un ward de Wahrheit erkenn, un de Wahrheit ward ju frie maken.

33. Do antworten se Em: Wi sünd Abraham sin Samen, un sünd niemals jemand sin Knechts west; wa seggst Du denn: »Ji schüllt frie warrn?«

36.

Wenn ju de Söhn nu frie maken deiht, so sünd ji recht frie.

Röm. 6, 18. 22. 1. Cor. 7, 22. Gal. 5, 1.

58. JEsus sprok to se:

Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Bevör denn Abraham war, bün Ik.

59. Do neemen se Steen up, dat se na Em smieten dän. Awer JEsus gung se ut den Weg, un gung to den Tempel rut. Joh. 10, 31. Luk. 4, 30.

4.

Ik mutt Den Sin Warke dohn, de Mi schickt hett, so lang dat Dag is; dar kummt de Nacht, wo Nüms arbeiden kann.

5. Wiel Ik bün in de Welt, bün Ik de Welt ehr Licht.

25. He antwort, un sprok:

Is He en Sünder, dat weet ik nich; eens weet ik wol, dat ik blind weer, un kann nu sehn.

26. Do sproken se nochmals to em: Wat dä He di? Woans dä He din Ogen apen?

9.

Ik bün de Döhr, wenn jemand dörch Mi ingahn deiht, de ward selig warrn, un ward rin- un rutgahn, un Weid’ finden.

10. En Deef kummt nich, denn dat he stehlen, wörgen un umbringen deiht.

11.

Ik bün kamen, dat se dat Leven un vull up hebben schüllt.

Ps. 23, 1. Jes. 40, 11.

27.

Denn Min Schap hört Min Stimm, un Ik kenn se, un se folgt Mi.

28. Un Ik gef se dat ewige Leven; un se ward ni un nümmer umkamen, un Nüms ward se Mi ut Min Hand rieten.

28. Un as se dat seggt harr, gung se hen, un reep ehr Swester Maria heemlich, un sprok:

De Meister is dar, un röppt di.

29. As se dat hörn dä, stunn se flink up, un keem to Em.

15.

»Wes’ nich bang, du Dochter Zion, süh, din König kummt reden up en Eselsfahlen.«

Zach. 9, 9. Jes. 62, 11. Matth. 21, 5.

24. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju:

Wenn dat Weetenkorn nich in de Eer fallt, un starven deiht, so blift dat alleen; wenn dat awer starven deiht, so bringt dat veele Korns.

1. Cor. 15, 36. 37.

25.

Wer sin Leven leef hett, de ward dat verleern; un wer sin Leven up düsse Welt hassen deiht, de ward dat erholn to dat ewige Leven.

Matth. 10, 39. Luk. 17, 33.

35. Do sprok JEsus to se: Dat Licht is noch en lütten Ogenblick bi ju. Wannelt, so lang as ji dat Licht hebbt, dat ju de Düsternis nich öwerfalln deiht.

Wer in de Düsternis wannelt, de weet nich, wo he hengeiht.

Joh. 1, 9. 8, 12. 11, 10.

43.

Denn se harrn leever de Ehr bi de Minschen, as de Ehr bi GOtt.

44. JEsus awer reep un sprok: Wer an Mi glöven deiht, de glövt nich an Mi, sonnern an Den, de Mi schickt hett. 1. Pet. 1, 21.

46.

Ik bün kamen in de Welt, as en Licht, up dat, wer an Mi glöven deiht, nich in Düsternis blift.

47. Un wer Min Wör’ hört, un nich glöven deiht, den warr Ik nich richten; denn Ik bün nich kamen, dat Ik de Welt richt, sonnern, dat Ik de Welt selig maken doh.

7. JEsus antwort un sprok to em:

Wat Ik doh, dat weest du nu nich; du warrst dat awer naher erfahren.

8. Do sprok Petrus: Nie un nümmer schast Du mi de Föt waschen. JEsus antwort em: War Ik di nich waschen, so hest du keen Deel an Mi.

2.

In Min Vader Sin Hus sünd veele Wahnungen.

Wenn dat nich so weer, war Ik ju seggen: Ik gah hen, ju de Stä fardig to maken.

6. JEsus sprickt to em:

Ik bün de Weg un de Wahrheit un dat Leven; Nüms kummt to den Vader, denn dörch Mi.

Ebr. 9, 8. Eph. 2, 18. 3, 12. Ebr. 7, 25. 10, 19. 2. Cor. 3, 4. 1. Pet. 1, 21.

18.

Ik will ju nich Waisen sien laten; Ik kam to ju.

Jer. 51, 5.

27.

Den Freden lat Ik ju, Min Freden gev Ik ju.

Nich gev Ik ju, as de Welt geven deiht. Ju Hart verfehr sik nich, un wes’ nich bang. Phil. 4, 7.

1.

Ik bün de wahre Wienstock, un Min Vader is de Wiengarner.

2. En jede Wienrev an Mi, de nich Frucht bringt, ward He wegnehmen; un en jede, de Frucht bringt, ward He rein maken, dat se mehr Frucht bringen deiht.

5.

Ik bün de Wienstock, ji sünd de Wienreven.

Wer in Mi blieven deiht, un Ik in em, de bringt veel Frucht; denn ahn Mi künnt ji nicks dohn. 2. Cor. 3, 5.

13.

Nüms hett gröttere Leev as de, dat he sin Leven lett för sin Frünn.

Joh. 3, 16. 10, 12.

2. Se ward ju in den Bann dohn.

Dar kummt awer de Tied, dat, wer ju dod makt, meenen ward, he deiht GOtt en Deenst darmit.

Matth. 10, 17. Matth. 24, 9. Mark. 13, 9. Luk. 21, 12.

12.

Ik hef ju noch veel to seggen; awer ji künnt dat nu nich dregen.

1. Cor. 3, 1.

20. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju:

Ji ward weenen un hulen, awer de Welt ward sik freun; ji awer ward trurig sien, doch ju Trurigkeit schall to Freud warrn.

21. En Fru, wenn se gebären deiht, so is se trurig, denn ehr Stunn is kamen: wenn se awer dat Kind gebaren hett, denkt se nich mehr an de Angst, vun wegen de Freud, dat de Minsch to Welt gebaren is. 1. Mos. 3, 16.

33. Düt hef Ik mit ju redt, dat ji in Mi Freden hebbt.

In de Welt hebbt ji Angst; awer wes’t man still, Ik hef de Welt öwerwunden.

Joh. 14, 27. Röm. 5, 1. Eph. 2, 14. Kol. 1, 20. Jes. 35, 4.

15.

Ik be’ nich, dat Du se vun de Welt nehmen schast, sonnern dat Du se bewahrn deihst vör dat Öwel.

2. Thess. 3, 3.

17.

Hillig se in Din Wahrheit, Din Wort is de Wahrheit.

Joh. 8, 40.

11. Weke ock seggen dä’n:

Ji Männer vun Galiläa, wat staht ji hier und kiekt na den Himmel rup?

Düsse JEsus, de vun jug is upnahmen to den Himmel, ward kamen, as ji Em sehn hevt to den Himmel fahren. Luk. 21, 27. 1. Thess. 4, 16.

20.

De Sünn schall sik verkehrn in Düsternis, un de Maand in Blod, ehr denn den HErrn Sien grote un apenbarliche Dag kamen deiht.

21. Un schall geschehn, wokeen den HErrn Sienen Namen anropen deiht, de schall selig warden. Röm. 10, 13.

28.

Du hest mi kund dahn de Weg to dat Leven, Du warst mi vull maken mit Freud vör Dien Angesicht.

29. Ji Männer, leeve Bröder, lat mi fri reden to jug vun den Erzvadder David: He is storven un begraven un sien Grav is bi uns bet up düssen Dag. Kap. 13, 36. 1. Kön. 2, 10.

19. Petrus aver un Johannes antworden un sproken to ehr:

Richdet ji sülvst ob dat vör GOtt recht is, dat wi jug mehr gehorchen dohn, as GOtt?

Kap. 5, 29.

20.

Wi künnt dat ja nich laten, dat wi nich reden schüllen, wat wi sehn un hört hebben.

21. Aver se dräuten ehr un leeten se gahn un funnen nich, woans se se pienigten um dat Volk sien willen; denn se lavten alle GOtt över dat, wat geschehen weer.

29. Petrus awer antworde un de Apostel un sproken:

Man mutt GOtt mehr gehorchen, as de Minschen.

Kap. 4, 10. Dan. 6, 10.

38. Un nu segg ik jug: Lat av vun düsse Minschen un lat se fahren.

Is de Rat oder dat Wark ut de Minschen, so ward dat ünnergahn.

Matth. 15, 13.

39.

Is dat aver ut GOtt, so künnt ji dat nich dämpen, up dat ji nich erfunnen warn as de gegen GOtt strieden wülln.

Kap. 9, 5.

34.

Ik hev wol sehn Mien Volk, dat in Egypten is, siene Lieden un hev ehr Süfzer hört, un bün raf kamen se to redden.

Un nu kumm her, Ik will di na Egypten schicken. 2. Mos. 3, 10.

15. Un de Stimm sprok to’n annern Mal to em:

Wat GOtt rein makt hett, dat mak du nich gemeen.

Matth. 15, 11.

26. Petrus awer richde em up un sprok:

Stah up, ik bün ok en Minsch.

Offenb. 19, 10.

21.

De Athener awer alle, ok de Utlänners un Gäste, dachten an nicks anners, as wat nies to seggen oder to hören.

22. Paulus awer stunn midden up den Richtplatz un sprok: Ji Männer vun Athen: ik seh, dat ji in alle Stücken sehr gottsfürchtig wesen doht.

28.

Denn in Em levt, webt un sünd wi, as ok etliche Dichters bi jug seggt hebbt: Wi sünd vun Sin Geschlecht.

29. So wi denn nu vun göttlich Geschlecht sünd, schülln wi nich meenen, de GOttheit si gliek de goldenen, sülvernen oder steenernen Biller, dörch minschliche Gedanken makt. Jes. 46, 5.

15.

Awer de böse Geist antworde un sprok: JEsus kenn ik wol un weke Paulus weet ik wol, wokeen sünd ji awer?

16. Un de Minsch, in den de böse Geist weer, sprung up se un war se över un schmeet se unner sik, so dat se nakt un verwundet ut datsülvige Hus wegleepen.

32.

Etliche schreegen düt, etliche wat anners un weer de Gemeen wirr un de meiste Deel wuß nich, worum se tosamen kamen weeren.

33. Etliche awer mank düt Volk trocken Alexander rut, as de Juden em rut stöten dä’n. Alexander awer wink mit de Hand un wull sik vör dat Volk verantworden. Kap. 12, 17. 13, 16. 21, 40.

29.

Denn dat weet ik, dat na min Afscheed ward greuliche Wülvs mank jug indringen, de de Heer nich verschonen warrn.

30. Ok mank jug sülvst ward upstahn Männer, de dar verkehrte Lehren reden ward, de Jünger an sik to trecken.

35. Ik hef jug dörch dat alles wiest, dat man so arbeiden mutt un de Schwachen upnehmen un denken an den HErrn JEsu Sin Wort, dat He seggt hett:

Geven is seliger as nehmen!

36. Un as he dat seggt har, kneete he dal un bä mit se alle.

13. Paulus awer antworde:

Wat makt ji, dat ji weent un mi dat Hart breken doht?

Denn ik bün bereit, nich alleen mi binnen to laten, sonnern ok to starven in Jerusalem, um den HErrn JEsu Sinen Namens willen. Röm. 8, 36.

8.

Warum ward dat för unglovlich vun jug holen, dat GOtt Dode uperweckt?

9. Twar ik meen ok bi mi sülvst, ik muß veel towedder dohn JEsus vun Nazareth Sinen Namen. Kap. 8, 3. 9, 1. 22, 4.

29. Paulus awer sprok:

Ik wünsch vör GOtt, dat fehl an veel oder wenig, dat nich alleen du, sonnern alle, de mi hüt hörn doht, so warn as ik bün, ohne düsse Keden.

30. Un as he dat seggt har, stunn de König up un de Landpleger un Bernice un de mit em dar sitten dä’n,

20.

As awer in veele Dag weder de Sünn noch de Steern to sehn weern, un keen kleene Storm uns entgegen weer, weer alle Hoffnung up unser Leven vörbi.

21. Un as man lang nicks eten har, lä Paulus sik in dat Mittel un sprok: Leeve Männer, ji harrt mi gehorchen schullt un nich vun Kreta upbraken un uns dat Lieden un den Schaden erspart hebben.

29.

Dar warrn se bang, dat se an en harte Ort anstöten kunnen un schmeeten achter ut dat Schip veer Ankers un wünschten, dat de Dag keem.

30. As awer de Schepslüd de Flucht söchten ut dat Schip un dat Boot dal leeten in dat Meer un geven vör, se wulln de Anker vör ut dat Schip laten;

4. As awer de leeven Lüd dat Deert an sin Hand hangen seegen, sproken se unner enanner:

Düsse Minsch mutt en Mörder sin, den de Rache nich leven lett, ob he ok de See entgahn is.

5. He awer schlenker dat Deert in dat Füer un em wedderfohr nicks Övels. Mark. 16, 18.

22.

Dar se sik för klok holln dä’n, sünd se to Narren warn.

Joh. 10, 14. 1. Cor. 1, 20.

11.

Denn dar is keen Ansehn vun de Person vör GOtt.

Apost. 10, 34.

21.

Nu lehrst du annere un lehrst di sülvst nich.

Du predigst, man schall nich stehlen un du stehlst sülvst. Matth. 23, 3. 4.

27.

Wo blift nu dat Rühmen? Dat is ut.

Dörch wat för en Gesetz? Dörch dat Gesetz vun de Warke? Nich also, sonnern dörch dat Gesetz vun den Gloven. Kap. 2, 17. 23. 4, 2. 1. Cor. 1, 29. 31.

4.

Den awer, de mit de Warke umgeiht, ward de Lohn nich ut Gnad torekent, sonnern ut Plicht.

Kap. 11, 6. Matth. 20, 7. 14.

18.

Un he hett glovt up Hoffnung, as nicks to hoffen weer, up dat he wör en Vader vun veele Völker, as denn to em seggt is: Also schall din Samen sin.

1. Mos. 15, 5.

5.

Hoffnung awer lett nich to Schanden warrn.

Denn GOtt Sin Leev is utgahten in unse Hart dörch den heiligen GEist, de uns geven is. Ebr. 6, 18. 19.

20. Dat Gesetz awer is nebenbi inkamen, up dat de Sünd mächtiger war.

Wo awer de Sünd mächtig warn is, dar is de Gnad noch veel mächtiger warn.

Kap. 4, 15. 7, 8. Gal. 3, 19.

15.

Denn ik weet nich, wat ik doh, denn ik doh nich wat ik will, sonnern wat ik haß, dat doh ik.

16. So ik awer dat doh, wat ik nich will, so gev ik to, dat dat Gesetz got is. v. 12.

19.

Denn dat Gode, dat ik will, doh ik nich, sonnern dat Böse, dat ik nich will, dat doh ik.

20. So ik awer doh, wat ik nich will, so doh ik datsülvige nich, sonnern de Sünd, de in mi wahnen deiht.

24.

Ik elendige Minsch, wer ward mi erlösen vun düssen Liev, de den Dod tohört?

25. Ik dank GOtt dörch JEsus Christus, unsern HErrn. So deen ik nu mit dat Gemöt GOtt Sin Gesetz, awer mit dat Fleesch de Sünden ehr Gesetz. 1. Cor. 15, 57.

18.

Denn ik holl darvör, dat dat Lieden vun düsse Tied de Herrlichkeit nich werth sünd, de an uns schall apenbart warrn.

2. Cor. 4, 17.

22.

Denn wi weet, dat alle Kreatur mit uns süfzen deiht un sik noch ümmer ängstigt.

23. Nich blot awer se, sonnern ok wi sülvst, de wi hebbt de Eerstlinge vun den GEist, süfzt ok bi uns sülvst un tövt up de Kindschaft, nämlich up unsern Liev sin Erlösung. Gal. 4, 5. Luk. 21, 28.

24. Denn wi sünd wol selig, awer in de Hoffnung.

De Hoffnung awer, de man sehn deiht, is keen Hoffnung.

Denn wo kann man dat höpen, dat man sehn deiht? 2. Cor. 5, 7.

31.

Wat wüllt wi denn hierto seggen: Is GOtt för uns, wokeen kann gegen uns sin?

4. Mos. 14, 9.

35.

Wer will uns scheeden vun Christus Sin Leev?

Bedröfnis oder Angst, oder Verfolgung, oder Hunger, oder Naktheit, oder Gefahr, oder Schwert? Joh. 10, 28.

16.

So liggt dat nu nich an Jemand sin Willen oder Lopen, sonnern an GOtt Sin Erbarmen.

17. Denn de Schrift seggt to Pharao: Eben darum hef Ik di erweckt, dat Ik an di Min Macht wiesen doh, up dat Min Nam verkündigt ward in alle Länner. 2. Mos. 9, 16. Kap. 14, 4. 17.

20.

Ja, leeve Minsch, wer büst du denn, de du mit GOtt rechten wist?

Sprickt ok en Wark to sinen Meister: Warum makst du mi so? Hiob. 9, 12. Weish. 12, 12. Jes. 45, 9.

18. So wes’ nich stolt gegen de Telgen.

Büst du awer stolt gegen se, so schast du weeten, dat du de Wottel nich drägen deihst, sonnern de Wottel dricht di.

19. So sprickst du: De Telgen sünd intwei braken, darmit ik darin proppt warr. Apost. 13, 46.

36.

Denn vun Em un dörch Em un to Em sünd alle Dinge.

Em si Ehre in Ewigkeit! Amen.

9.

Lat de Leev nich falsch sin.

Haßt dat Böse, hangt an dat Gude. 1. Tim. 1, 5. Ps. 97, 10.

12.

West fröhlich in Hoffnung, geduldig in Bedröfnis, lat nich af vun dat Gebet.

Luk. 10, 20. 1. Thess. 5, 17.

15.

Freut jug mit de Fröhlichen un weent mit de Weenenden.

Matth. 25, 36.

18.

Is dat möglich, so veel an jug is, so hebbt mit alle Minschen Freden.

Mark. 9, 50. Ebr. 12, 14.

21.

Lat di nich vun dat Böse överwinnen, sonnern överwinn dat Böse mit dat Gude.

Weish. 7, 30.

10.

De Leev deiht den Neegsten nicks Böses.

So is nu de Leev de Erfüllung vun dat Gesetz.

7.

Denn keen vun uns levt för sik sülvst, un keen starvt för sik sülvst.

8. Levt wi, so levt wi för den HErrn, starvt wi, so starvt wi för den HErrn. Darum, starvt oder levt wi, so hört wi den HErrn to. Gal. 2, 20. 1. Thess. 5, 10.

17.

Denn dat Riek GOttes is nich Eten un Drinken, sonnern Gerechtigkeit un Freden un Freud in den heiligen GEist.

Luk. 17, 20.

18.

Nüms bedreeg sik sülvst.

Wokeen mank ju sik klok to sien dünkt, lat den en Narr warrn in düsse Welt, up dat he klok ward. Spr. 3, 5. 7. Jes. 5, 21. Jak. 1, 22.

7. Denn wokeen hett di vörtrocken?

Wat hest du awer, dat du nich kregen hest?

So du dat awer kregen hest, wat deihst du denn grot darmit, as ob du dat nich kregen harst? Joh. 3, 27. Röm. 12, 6. 1. Pet. 4, 10. Jak. 1, 17.

20.

Denn GOtt Sin Riek besteiht nich in Wör’, sonnern in Kraft.

Kap. 2, 4. Luk. 17, 20.

7. Dat is all en Fehler an ju, dat ji mit Enanner strieden doht.

Warum lat ji ju nich veel lever Unrecht dohn?

Warum lat ji ju nich veel lever bedregen? Spr. 20, 22. Matth. 5, 39. Luk. 6, 29. Röm. 12, 19. 1. Thess. 5, 15. 1. Pet. 3, 9.

12. Ik hef Macht öwer all dat, awer dat nützt nich Allns.

Ik hef Macht öwer all dat, mi schall awer Nicks gefangen nehmen.

Kap. 10, 23.

1. Vun dat Götzenopfer awer weet wi, denn wi hebbt All dat Weten.

Dat Weten blast up, awer de Leev makt beter.

Apost. 15, 20.

22. De Swachen bün ik warn as en Swachen, up dat ik de Swachen gewinnen doh.

Ik bün Jedereen Allns warn, up dat ik öwerall weke selig mak.

2. Cor. 11, 29. Röm. 11, 14.

26.

Un wenn een Lidmat lieden deiht, so lied alle Lidmaten mit, un wenn een Lidmat ward hoch holn, so freut sik alle Lidmaten mit.

27. Ji sünd awer Christus Sin Lief un Lidmaten, Jedereen na sin Deel. Röm. 12, 5. Eph. 4, 12. 5, 30. Kol. 1, 24.

1.

Wenn ik mit Minschen- un mit Engeltungen reden dä un harr de Leev nich, so weer ik en Erz, dat tönen deiht, oder en Klok, de klingen deiht.

2. Un wenn ik wahrseggen kunn, un wüß alle Geheemnisse un harr all Wetenschap, un harr all’n Gloven, so dat ik Bargen annerswo hensetten künn, un harr de Leev nich, so weer ik Nicks. Matth. 7, 22. 17, 20.

4.

De Leev is langmödig un fründlich, de Leev ivert nich, de Leev handelt nich lichtfardig, se makt sik nich wichtig.

Spr. 10, 12.

6.

Se freut sik nich öwer Ungerechtigkeit, se freut sik awer öwer de Wahrheit.

7. Se verdrigt Allns, se glovt Allns, se höpt Allns, se holt Allns ut. Kap. 9, 12. Spr. 10, 12. Röm. 15, 1.

7.

Se verdrigt Allns, se glovt Allns, se höpt Allns, se holt Allns ut.

Kap. 9, 12. Spr. 10, 12. Röm. 15, 1.

8.

De Leev hört nümmer up, wenn ok dat Wahrseggen uphörn ward un de Wetenschap uphörn ward.

9. Denn uns’ Weten is Stückwark un uns’ Prophezeihn is Stückwark.

9.

Denn uns’ Weten is Stückwark un uns’ Prophezeihn is Stückwark.

10. Wenn awer kamen ward dat Vullkamene, so ward dat Stückwark uphörn. Eph. 4, 13.

11.

As ik en Kind weer, sprok ik as en Kind un weer klok as en Kind un harr kindische Ansläg; as ik en Mann war, dä ik af, wat kindisch weer.

12. Ji seht nu as dörch en Spegel in en dunkel Wort, denn awer vun Angesicht to Angesicht. Nu erkenn ik dat stückwies, denn awer ward ik dat erkennen, so as ik erkennt bün.

12.

Ji seht nu as dörch en Spegel in en dunkel Wort, denn awer vun Angesicht to Angesicht.

Nu erkenn ik dat stückwies, denn awer ward ik dat erkennen, so as ik erkennt bün.

13.

Nu awer blift Glov, Hoffnung, Leev, düsse dree, awer de Leev is de grötste vun se.

1. Strevt na de Leev. Beflietigt ju up de geistlichen Gaven, am meisten awer, dat ji weissagen künnt. Kap. 12, 31. 12, 10.

8.

Un wenn de Basun en undütlichen Ton vun sik gift, wokeen will sik to den Kampf fardig maken?

4. Mos. 10, 9.

33.

Denn GOtt is nich en GOtt vun Unordnung, sonnern vun Freden.

As in all de Hilligen ehr Gemeenen,

33. Lat ju nich verföhrn.

Slechte Umgang verdarvt gude Sitten.

Eph. 5, 6. Weish. 4, 12.

41.

En annern Schien hett de Sünn, en annern Schien hett de Maand, en annern Schien hebbt de Steerns, denn een Steern öwerbütt den annern an Herrlichkeit.

42. So ok in de Uperstahung vun de Doden. Seid ward wat Verweslich is, un upstahn ward wat Unverweslich is.

14.

Lat all ju Ding in de Leev geschehn!

15. Ik vermahn ju awer, leeve Bröder, ji kennt den Stephanus sin Hus, dat dat de Eerstling in Achaja is un dat se sik ganz in de Hilligen ehr Deenst stellt hebbt. Kap. 1, 16. Röm. 16, 5.

6. Weke ok uns düchtig makt hett, dat Amt to föhrn vun dat nie Testament, nich vun den Bokstaven, sonnern vun den GEist.

Denn de Bokstav sleiht dod, awer de GEist makt lebendig.

Joh. 6, 63.

17. Denn de HErr is de GEist.

Wo awer den HErrn Sin GEist is, dar is Frieheit.

Joh. 4, 24.

7.

Wi hebbt awer so en Schatz in Steen-Fät, up dat de unutsprekliche Kraft ut GOtt sien schall, un nich vun uns.

Kap. 5, 1.

8.

Wi hebbt öwerall Bedrängnis, awer wi fürcht uns nich.

Uns is bang, awer wi verzagt nich. Kap. 1, 8. 7, 5.

8. Wi hebbt öwerall Bedrängnis, awer wi fürcht uns nich.

Uns is bang, awer wi verzagt nich.

Kap. 1, 8. 7, 5.

9.

Wi hebbt Verfolgung, awer wi ward nich verlaten.

Wi ward dal drückt, awer wi kamt nich um. Ps. 37, 24. 33.

9. Wi hebbt Verfolgung, awer wi ward nich verlaten.

Wi ward dal drückt, awer wi kamt nich um.

Ps. 37, 24. 33.

18. För uns, de wi nich seht up dat Sichtbare, sonnern up dat Unsichtbare.

Denn wat sichtbar is, is vergänglich, wat awer unsichtbar is, dat is ewig.

Röm. 8, 24. 25.

7.

Denn wi wandelt in den Gloven un nich in dat Sehn.

8. Wi sünd awer getrost un hebbt veel mehr Lust, ut den Lief to wannern un to Hus to sien bi den HErrn. Phil. 1, 23.

17.

Darum is Jemand in Christus, so is he en nie Kreatur, dat Ole is vergahn, Allns is nie warn.

Röm. 8, 1. 10. Jes. 43, 19. Offenb. 21, 5.

2. Denn He sprickt: Ik hef di in de angenehme Tied erhört un hef di an den Dag vun dat Heil hulpen.

Seht, nu is de angenehme Tied, nu is de Dag vun dat Heil.

Jes. 49, 8. Luk. 4, 19. 21.

10.

As de Trurigen, awer ümmer vergnögt, as de Armen, awer de doch Veele riek makt, as de Nicks hebbt un doch Allns hebbt.

11. O ji Corinthers! uns’ Mund hett sik to ju updahn, uns’ Hart is getrost.

12.

Denn wenn een willig is, so is he angenehm na dat, wat he hett, nich na dat, wat he nich hett.

Spr. 3, 28. Mark. 12, 43.

4.

Denn de Waffen, womit wi fecht, sünd nich fleeschlich, sonnern mächtig vör GOtt, de Festungen to terstören.

Eph. 6, 13.

18.

Denn darmit is Een nich düchtig, dat he sik sülvst lavt, sonnern dat de HErr em lavt.

1. Wull doch GOtt, ji heelt mi en beten Dohrheit to gud, doch ji holt mi dat wol to gud.

14.

Un dat is ok keen Wunner, denn he sülvst, de Satan, verstellt sik as en Engel vun dat Licht.

15. Darum is dat nicks Besonners, wenn sik ok sin Deeners verstellt to Predigers vun de Gerechtigkeit, weke ehr End sien ward na ehr Dathen. Phil. 3, 19.

4.

He war entzückt in dat Paradies, un hör unutsprekliche Wör’, weke keen Minsch seggen kann.

5. Darmit will ik mi rühmen, vun mi sülvst will ik awer nicks rühmen, as min Swakheit. Kap. 11, 30.

10. Darum hef ik guden Moth in Swakheiten, in Schimp, in Not, in Verfolgung, in Angsten, wegen Christus.

Denn wenn ik swak bün, bün ik stark.

11. Ik bün en Narr warn öwer dat rühmen, darto hebbt ji mi dwungen. Denn ik schull vun ju lavt warn, wiel ik nich ringer bün, as de hogen Apostels sünd, obgliek ik nicks bün. Kap. 11, 1. 6. 11, 5.

28.

Hier is keen Jud noch Grieche, hier is keen Mann noch Fru, denn ji sünd alltomal Een in Christus JEsus.

Röm. 10, 12. 1. Cor. 12, 13.

16.

Bün ik denn nu ju Fiend warn, dat ik ju de Wahrheit vertelln doh?

Amos. 5, 10.

1.

So staht nu fast in de Frieheit, to weke uns Christus befriet hett un lat ju nich in dat knechtische Joch wedder fangen.

Joh. 8, 32.

6.

Denn in Christus JEsus gelt weder Besniedung noch Vörhut wat, sonnern de Glov, de dörch de Leev dädig is.

1. Cor. 7, 19.

2.

Lat den Een den Annern sin Last mit drägen, so ward ji Christus Sin Gesetz erfülln.

3. Wenn awer Jemand vun sik meent, he is wat, as he doch Nicks is, de bedrügt sik sülvst.

7.

Irrt ju nich, GOtt let sik nich spotten.

Denn wat de Minsch seit, dat ward he arn.

7. Irrt ju nich, GOtt let sik nich spotten.

Denn wat de Minsch seit, dat ward he arn.

8. Wokeen up sin Fleesch seit, de ward vun dat Fleesch dat Verdarven arn. Wokeen awer up den Geist seit, ward vun den Geist dat ewige Leven arn. Spr. 22, 8. Röm. 8, 13.

9.

Lat uns awer Gudes dohn un nich möd warrn, denn to sin Tied ward wi ok arn ahn Uphör.

2. Thess. 3, 13. Offenb. 2, 3.

14.

Up dat wi nich mehr Kinner sünd un uns umherdrieven un umhersmieten lat vun allerhand Wind, vun de Lehr, dörch de Minschen ehr Schalkheit un Verföhrung, womit se to uns ranschliekt, um uns to verföhrn.

15. Lat uns awer rechtschaffen wesen in de Leev un wassen in alln Stücken an den, de dat Haupt is, Christus; Kap. 5, 23. Kol. 1, 18.

29.

Denn Nüms hett jemals sin egen Fleesch haßt, sonnern he nährt dat un plegt dat, so as de HErr Sin Gemeen.

30. Denn wi sünd Lidmaten vun Sin Lief, vun Sin Fleesch un vun Sin Been. Röm. 12, 5. 1. Cor. 6, 15.

12.

Denn wi hebbt nich mit Fleesch un Blod to kämpfen, sonnern mit Fürsten un Gewaltige, nämlich mit de Welt ehr Herrn, de in de Welt ehr Düsternis herrschen doht, mit de bösen Geister unner den Himmel.

Matth. 16, 17. 1. Cor. 9, 25. Joh. 14, 13.

21.

Denn Christus is min Leven un Starven is min Gewinn.

22. Wenn awer dat Leven int Fleesch darto deenen kann, mehr Frucht to schaffen, so weet ik nich, wat ik wählen schall.

14.

Doht Allns ahn Murren un ahn Twiefel,

1. Pet. 4, 9.

13.

Ik kann Allns dörch den, de mi mächtig makt, Christus.

Jes. 33, 24. 40, 20-31.

3.

Denn ji sünd storven un ju Leven is verborgen mit Christus in GOtt.

Röm. 6, 2.

21.

Ji Vaders, makt ju Kinner nich falsch, up dat se nich mothlos ward.

Eph. 6, 4.

2.

Denn ji weet sülvst gewis, dat den HErrn Sin Dag kamen ward as en Deef in de Nacht.

Matth. 24, 42-44. Luk. 12, 39. 2. Pet. 3, 10. Offenb. 3, 3. 16, 15.

2. Un dat wi erlöst ward vun de bösen un slechten Minschen.

Denn de Glov is nich Jedereen geven.

3. Awer de HErr is tru, de ward ju stark maken un bewahrn vör dat Böse. 1. Cor. 1, 9. 10, 13.

15.

Doch behandelt em nich as en Fiend, sonnern vermahnt em as en Broder.

Matth. 18, 15.

4.

Denn Allns, wat GOtt makt hett is gut un Nicks verwerflich, wenn dat mit Dankseggung annahmen ward.

1. Mos. 1, 31. Apost. 10, 15.

23.

Drink nich ümmer Water, sonnern bruk en beten Wien wegen din Mag, wiel du so oft krank büst.

Ps. 104, 15.

7.

Denn wi hebbt Nicks in de Welt brocht, darum is dat apenbar, wi ward ok Nicks rut nehmen.

Pred. 5, 14.

10.

Denn de Giez is de Wottel vun all Övel; Enige sünd vun düsse Lust dreven, un vun de Glov gahn un makten sik sülvst veel Pien.

2. Mos. 23, 8.

7.

Denn GOtt hett uns nich den Geist vun de Furcht geven, sonnern den Geist vun de Kraft un de Tucht.

Röm. 8, 15.

9. För dat ik veel lieden mutt bet to Keden, as en Öveldoer, awer

GOttes Wort is darum nich bunnen.

Eph. 3, 1. 13. Phil. 2, 17.

20.

In en grot Hus awer is nich blot golden un sülvern Geschirr, sonnern ok holten un steenern, un wek to Ehren, wek to Schann.

21. Wenn nu Jemand sik vun son Lüd rein hollt, de ward en hilligmakt Fatt wesen to de Ehr, vun den Husherrn brukt, un to all gude Wark bereit.

24.

Denn all Fleesch is as Gras un all de Minschen ehr Herrlichkeit as dat Gras sin Blom. Dat Gras is verdrögt un de Blom is affulln.

Ps. 102, 12. 103, 15. Jes. 40, 6. 7. Sir. 14, 19. Jak. 1, 10. 11.

8.

West nüchtern un wakt, denn ju Weddersaker, de Düvel, geiht umher as en brüllende Löw un söcht, wen he öwersluken kann.

Luk. 21, 36. 1. Thess. 5, 6.

18.

Min luer lütt Kinner, lat uns nich leef hebben mit Wör’, noch mit de Tung, sonnern mit de Daht un mit de Wahrheit.

Jak. 1, 22. 2, 15.

20.

Dat, wenn unse Hart uns verdammen deiht, GOtt grötter is, as unse Hart un alle Ding’ kennt.

21. Ji Leeven, wenn unse Hart uns nich verdammt, so hebbt wi Friemodigkeit to GOtt. Kap. 2, 28. 4, 17. 5, 14. Eph. 3, 12. Ebr. 4, 16.

18.

Furcht is nich in de Leev, sonnern de vulle Leev drift de Furcht ut, denn de Furcht hett Pien.

Wokeen sik nu awer fürchten deiht, de is nich vullkamen in de Leev.

19.

Wi weet, dat wi vun GOtt sünd, un de ganze Welt liggt int Arge.

Gal. 1, 4.

6. Dat betügt awer Een an en annern Ort un sprickt:

Wat is de Minsch, dat Du an em denken deihst un dat Minschenkind, dat Du up em achten deihst?

Ps. 8, 5.

12.

Denn GOtt Sin Wort is lebendig un kräftig un scharper as en tweesniedig Swerdt un dringt dörch, bet dat Seel un Geist, Mark un Knaken scheeden deiht, un is en Richter vun dat Hart sin Gedanken un Sinnen.

Pred. 12, 11. Jer. 23, 29.

31.

Schrecklich is dat, in den lebendigen GOtt Sin Hann to falln.

32. Denkt an de vörigen Dag’, in weke ji, nadem ji hell makt sünd, en groten Kampf vull Lieden hebbt uttostahn hatt; Phil. 1, 29. 30.

35.

Smiet ju Vertruen nich weg, denn dat hett en groten Lohn.

Kap. 11, 26.

1.

De Glov awer is en faste Toverlat up dat, wat man höpt un nich twiefelt an dat, wat man nich süht.

1. Cor. 2, 9.

10.

Denn he töv up en Stadt, de en Grund hett, un de GOtt but un makt hett.

11. Dörch de Glov kreeg ok Sarah Macht, dat se swanger war un öwer de Tied vun ehr Öller hen gebären dä, denn se heel Em för tru, de dat toseggt harr. 1. Mos. 21, 2. Luk. 1, 36.

8.

Awer de Tung kann keen Minsch tämen, dat unruhige Öwel, vull vun dödlich Gift.

Ps. 140, 4.

10.

Ut densülvigen Mund geiht Laven un Fluchen.

Dat schall nich, leeve Bröder, so wesen.

16.

Denn wo Nied un Hader is, dar is Unordnung un Nicks as bös Ding.

17. De Klokheit awer vun baben her, de is eerstens küsch, darna fredsam, fründlich, lett sik wat seggen, vull vun Barmhartigkeit un gude Frücht, unpartiisch, ahn Hüchelie.

17.

De Klokheit awer vun baben her, de is eerstens küsch, darna fredsam, fründlich, lett sik wat seggen, vull vun Barmhartigkeit un gude Frücht, unpartiisch, ahn Hüchelie.

18. De Frucht awer vun de Gerechtigkeit ward in Freden sei’t för de, de den Freden holt.

6. Un He gift rieklich Gnad. Denn de Schrift seggt:

GOtt weddersteiht de Hoffärtigen, awer de Demödigen gift He Gnad.

Hiob. 22, 29. Matth. 23, 12.

12. Dar is blot een Gesetzgever, de selig maken un verdammen kann.

Wokeen büst du, de du en Annern afordeelst?

Matth. 7, 1.

14. De ji nich weten doht, wat morgen wesen ward.

Denn wat is ju Leven? En Damp is dat, de en korte Tied duert, darna awer is he weg.

Luk. 12, 20.

17.

Denn wokeen weten deiht Gudes to dohn un deiht dat nich, den is dat Sünd.

Luk. 12, 47.

4.

Seht, de Lohn för de Arbeiders, de ju Land inarnt hebbt un de ji den Lohn kört hebbt, de schriet, un de Arbeiders ehr Schrien is vör den GOtt Zebaoth Sin Ohren kamen.

3. Mos. 19, 13.

12. Vör All awer, leeve Bröder, swört nich, weder bi den Himmel, noch bi de Eer, noch mit keen annern Eed.

Lat awer ju Ja en ja wesen, un ju Nee en nee wesen, up dat ji nich in Hüchelie falln doht.

Matth. 5, 34.

14.

Un de Himmel rull sik up as en Bok, dat man tosamenrullen deiht, un alle Bargen un Inseln warn ut ehr Stelln bewegt.

Ps. 102, 27. Ebr. 1, 11.

6.

Un in desülvigen Dag’ ward de Minschen den Dod söken un nich finn’n, ward begehren to starven, un de Dod ward för se weg fleegen.

Luk. 23, 30.

10.

Un ik nehm dat lütte Bok vun den Engel sin Hand un slok dat öwer, un dat weer söt in min Mund un as ik dat eten harr, krauel mi dat in min Buk.

11. Un he sprok to mi: Du mußt awermals prophezien för de Völker un Heiden un Spraken un veele Königs.

15.

Un de Slang schot na dat Wief ut ehrn Mund en Water as en Strom, dat he se versupen dä.

16. Awer de Eer hulp dat Wief un se dä ehrn Mund up un verslok den Strom, den de Drak ut sin Mund scheeten dä.

17.

Un de GEist un de Brut sprekt: Kumm!

Un wokeen dat hört, de schall spreken: Kumm! Un wokeen döstig is, de schall kamen un wokeen dat will, de kann dat Levenswater umsunst nehmen. Kap. 21, 6. Jes. 55, 1. Joh. 7, 37.

3.

De is as en Bom, plantet an de Waterbeken, de sin Frucht bringen deiht to sin Tied un sin Bläder verwelkt nich, un wat he maken deiht, dat glückt em.

Jer. 17, 8.

4.

Awer de in den Himmel wahnen deiht, lacht öwer se un de HErr spottet öwer se.

5. He ward ins mit se reden in Sin Torn un mit Sin Grimmigkeit ward He se schrecken.

4.

Awer Du, HErr, büst en Schild vör mi un de mi to Ehren setten un minen Kopp uprichten deiht.

5. Mit min Stimm rop ik den HErrn an, so erhört He mi vun Sinen hilligen Barg. Sela.

6.

Ik ligg un schlap un wak up, denn de HErr stütt mi.

Ps. 4, 9.

8.

Du makst min Hart vergnögt, mehr as wenn de annern veel Korn un Wien hebbt.

9. Ik ligg un schlap ganz mit Freden, denn Du alleen, HErr, helpst mi, dat ik seker wahnen doh. 3. Mos. 26, 6.

7.

Ik bün so möd vun Süfzen, ik swemm min Bett de ganze Nacht un mit min Thranen mak ik min Lager natt.

Ps. 38, 10. Klagel. 1, 2.

8.

De HErr awer blivt ewiglich, He hett Sin Stohl upstellt to dat Gericht.

Ps. 103, 19.

19.

Denn He ward den Armen nich vör ümmer vergeten, un de Elenden ehr Hoffnung ward ewiglich nich verlaren sin.

Ps. 74, 19.

1.

HErr, warum steihst Du so fern, warum verbargst Du Di to de Tied vun de Not?

Klagel. 3, 56.

9.

He luert in dat Versteek, as en Löw in sin Höhl, he luert, dat he den Unglücklichen griepen deiht, wenn he em in sin Nett tofaten krigt.

Ps. 37, 32.

4.

De HErr is in Sinen hilligen Palast, den HErrn Sin Stohl is in den Himmel, Sin Ogen seht darup, Sin Ogenleeder forscht de Minschenkinner ut.

Hiob. 2, 20. Jes. 66, 1. Matth. 5, 34.

7.

Den HErrn Sin Red is klar, as smolten Sülver in eerdenen Tegel söben Mal utsmölt.

8. Du, HErr, wullst se doch bewahren un uns behöden vör düt Geschlecht ewiglich.

2.

HErr, wo lang wullt Du mi ganz vergeten? Wo lang verbargst Du Din Angesicht vör mi?

Ps. 44, 25. 77, 8. 88, 15.

8.

Behöde mi as en Oogappel in dat Oog; beschirm mi unner den Schatten vun Din Flüchten.

Zach. 2, 8. Ps. 57, 2.

10.

He bög den Himmel dal un fohr raf un Düsternis weer unner Sin Föt.

v. 21. Ps. 97, 2.

17.

He lang dal vun de Högde un greep mi un tog mi ut de groten Waters.

Ps. 144, 7. 32, 6. 69, 2. 3.

29.

Denn Du makst min Lücht klar, de HErr, min GOtt, makt min Düsternis hell.

30. Denn mit Di kann ik Kriegsvolk utenanner drieven un mit minen GOtt över de Muer springen. Ps. 60, 14.

30.

Denn mit Di kann ik Kriegsvolk utenanner drieven un mit minen GOtt över de Muer springen.

Ps. 60, 14.

34.

He makt min Föt gliek de vun den Hirsch un sett mi up mine Högde.

35. He lehrt min Hand strieden un lehrt minen Arm en ehernen Bagen spannen. Ps. 144, 1.

2.

De Himmel vertellt GOtt Sin Ehr un de Feste verkündigt dat Wark vun Sin Hann.

Ps. 97, 6. Röm. 1, 20.

13.

Wer kann marken, wa oft he fehlen deiht?

Vergev mi de verborgenen Fehler.

3.

Min GOtt, den Dag öwer rop ik, so antwordst Du mi nich, un de Nacht öwer bün ik ok nich still.

4. Awer Du büst hillig, de Du wahnen deihst öwer de Lovleeder vun Israel.

12.

Wes’ nich wiet vun mi, denn Angst is dicht bi, denn hier is keen Helper.

Ps. 10, 1.

1. En Psalm vun David.

De HErr is min Harr, mi ward nicks mangeln.

Joh. 10, 12. 1. Pet. 2, 25. Ps. 34, 11.

4.

Un wenn ik ok wandern doh in en düstere Grund, so bün ik doch vör keen Unglück bang, denn Du büst bi mi, Din Stecken un Staff tröst mi.

Ps. 46, 3.

1. En Psalm vun David.

De HErr is min Licht un min Heil, vör wokeen schull ik bang sin?

De HErr is de Kraft vun min Leven, vör wokeen schull mi gruen?

10.

Denn min Vader un min Moder verlat mi, awer de HErr nimmt mi up.

Ps. 94, 16. 17.

6.

Denn Sin Torn duert enen Ogenblick un He hett Lust to dat Leven, den Abend lang duert dat Weenen, awer des Morgens de Freud.

Jes. 54, 7. Tob. 3, 23.

12.

Du hest mi min Klag verwandelt in Freuden, Du hest mi min Sack uttrocken un mi mit Freud umgörtet.

Joh. 16, 20.

13.

Ik bün vergeten in Harten, as weer ik dod, ik bün worn as en intweibraken Fatt,

14. Denn veele schellt bös öwer mi, dat jedereen sik vör mi schuen deiht; se hollt Rath tosamen öwer mi un denkt mi dat Leven to nehmen. Ps. 2, 2.

16.

Mine Tied steiht in Din Hann, redd mi vun mine Fiende ehr Hann un vun de, de mi verfolgen doht.

Ps. 139, 16.

3.

Denn as ik dat wull verswiegen, versmachten mine Gebeene dörch min däglich Hulen.

Hiob. 31, 33. Ps. 31, 11.

7.

He sammelt dat Water in de See tosamen as Garben in en Hock un leggt in Schatzkamern de Deepe.

Ps. 104, 9.

16.

Enen König helpt nich sin grote Macht, en Ries ward nich rett dörch sin grote Kraft.

17. Peer helpt ok nich, un ehr grote Kraft rett nich. Judith. 9, 13.

9.

Smeckt un seht, wa fründlich de HErr is.

Wol den, de sik up Em verlaten deiht! Ps. 2, 12.

15.

Lat vun dat Böse un doh dat Gude, sök Freden un jag em na.

Ps. 37, 27. 1. Pet. 3, 11.

19.

De HErr is neeg bi de, de en terbraken Hart hebbt un helpt de, de en terbraken Gemöt hebbt.

Luk. 18, 13. 14.

13.

Ik awer, wenn se krank weern, trock en Sack an, dä mi to nah mit Fasten un bä alltied vun Harten.

Röm. 12, 15.

10.

Denn bi Di is de lebendige Born un in Din Licht seht wi dat Licht.

Jer. 2, 13. 17, 13. Jes. 9, 2.

5.

Befehl den HErrn dine Weg’ un höp up Em, He ward dat gud maken.

Matth. 6, 25.

16.

Dat lütt Beten, dat een Gerechte hett is beter as dat grote Deel vun veele Gottlose.

17. Denn de Gottlosen ehr Arm ward intwei breken, awer de HErr erhöllt de Gerechte. 1. Sam. 2, 31.

24.

Fallt he, so ward he nich wegsmeten, denn de HErr erhöllt em bi de Hand.

Ps. 145, 14.

7.

Se gaht darher as en Schatten un makt sik veel unnütze Unruh; se sammelt un weet nich, wer dat kriegen ward.

Pred. 2, 18. 21. Luk. 12, 18.

12.

Wenn Du Een tüchtigen deihst wegen de Sünd, so ward sin Schönheit vertehrt as vun de Motten.

Ach, wo garnicks sünd doch alle Minschen! Sela. Ps. 62, 10.

2.

As de Hirsch na frisch Water schrien deiht, so schriet min Seel, GOtt, to Di.

Ps. 22, 1.

4.

Min Thranen sünd min Spies, Dag un Nacht, dewiel man däglich to mi seggen deiht: Wo is nu din GOtt?

Ps. 79, 10.

8.

Din Water ruuscht darhen, dat hier en Deepe un dar en Deepe brusen deiht; all Din Waterwogen un Wellen gaht öwer mi.

Ps. 69, 2. 3.

3.

Schick Din Licht un Din Wahrheit, dat se mi leiten un bringen to Din hilligen Barg un to Din Wahnung!

Ps. 15, 1.

4.

Gört Din Swerdt an Din Siet, Du Held, un smück Di schön.

5. Dat mutt Di gelingen in Din Smuck, treck her, mit Wahrheit, Sanftmödigkeit un Gerechtigkeit, so ward Din rechte Hand Wunner dohn. Ps. 72, 4.

9.

Din Kleder rükt vun Myrrhen, Aloe un Kezia, wenn Du ut de elfenbenern Paläste darher kummst, in Din schöne Herrlichkeit.

10. In Din Smuck gaht de Könige ehre Döchter, de Brut steiht to Din rechte Hand in nicks as köstlich Gold.

11.

Hör, Dochter, kiek Em an un holl Din Ohren dal, vergeet Din Volk un Din Vader sin Hus.

12. So ward de König Lust an Din Schönheit hebben, denn He is Din HErr un Du schast Em anbeden.

3.

Darum sünd wi nich bang, wenn ok de Welt unnergahn deiht un de Bargen mitten na de See rin sinken dä’n.

Ps. 3, 2.

11.

West still un erkennt, dat Ik GOtt bün.

Ik will Ehr inleggen mank de Heiden, Ik will Ehr inleggen up de Eer.

18.

Denn he ward nicks mitnehmen, wenn he starven deiht, un sin Herrlichkeit ward em nich nafahrn.

Hiob. 27, 19. Pred. 5, 13. 14.

21.

Wenn en Minsch in de Würde is un hett keen Verstand, so fahrt he darvun as en Veeh.

1. En Psalm vun Assaph.

4.

Din Tung sinnt up Schaden un snitt mit Lögen, as en scharp Scheermeß.

Ps. 57, 5.

13.

Wenn mi doch min Fiend schänden dä, wull ik dat lieden un wenn min Hasser gegen mi grotspreken dä, wull ik mi vör em versteken.

14. Du awer büst min Gesell, min Pleger un min Blodsfründ, Obad. v. 7.

22.

Ehr Mund is glatter as Botter un hebbt doch Krieg in Sinn; ehre Word sünd smiediger as Oel, un sünd doch blote Swerdter.

Jer. 9, 8. Ps. 57, 5.

9.

Tell min Flucht, fat min Thranen in Din Sack.

Ahn Twiefel tellst Du se.

5.

Ik ligg mit min Seel mank de Löwen.

De Minschenkinner sünd Flammen, ehr Tähn sünd Spieße un Pielen un ehr Tungen sünd scharpe Schwerdter. Ps. 55, 22.

9.

Wak up, min Seel, wak up Psalter un Harp; ik will dat Morgenroth upwecken.

10. Herr, ik will Di danken mank de Völker, ik will Di lovsingen mank de Lüd! Ps. 18, 50.

9.

Se vergaht as en Schneck versmacht, as de vörtidige Geburt vun en Fru süht se de Sunn nich.

10. Ehr jug Pött de Dorns marken doht, ward se in Torn so frisch wegreten. Ps. 90, 7.

13.

Schaff uns Bistand in de Noth, denn Minschen-Hülp is nicks nütz.

Ps. 108, 3.

9.

Höpt up Em alletied, leeve Lüd’, schüttet ju Hart för Em ut.

GOtt is uns Toversicht. Sela.

4.

Denn Din Gudheit is beter as Leven.

Min Lippen priest Di.

8.

De Du still maken deihst dat Brusen vun de See, dat Brusen vun ehr Waggen un de Larm vun de Völker.

Ps. 89, 10.

12.

Du krönst dat Jahr mit Din Gudheit un Din Fotspor drüppt vun Fett.

13. De Wahnungen in de Wüstenie sünd ok fett, dat se drüppt un de lütten Bargen sünd överhüpt vull vun Vergnögen.

14.

De Weiden sünd vull Schap un de Felder staht dick mit Korn, dat man jucht un singt.

Ps. 144, 13.

11.

Du hest uns in den Thorn smieten laten, Du hest up unse Lenden en Last leggt;

12. Du hest Minschen laten öwer unsen Kopp kamen, wi sünd in Füer un Water kamen, awer Du hest uns rutföhrt un erquickt.

20. Lavet den HErrn däglich.

GOtt leggt uns en Last up, awer He helpt uns ok.

Sela. Matth. 11, 29. 1. Cor. 10, 13. Ps. 69, 19. 1. Mos. 48, 16.

21.

De Schimp brickt mi min Hart un kränkt mi.

Ik töv, ob dat Nüms jammern dä, awer dar is keen Minsch; un up Trösters, awer ik find’ keen. Klagel. 1, 2. 9.

7.

Ik bün vör Veele as en Wunner, awer Du büst min starke Toversicht.

Ezech. 24, 24. 27.

9.

Smiet mi nich weg in min olen Dag’, verlat mi nich, wenn ik swach warr.

Ps. 51, 13.

3.

Lat de Bargen den Freden bringen för dat Volk, un de Högden de Gerechtigkeit.

Ps. 85, 9. 11. 12. Jes. 52, 7. 55, 11.

6.

He ward heraf fahren, as de Regen up de Wisch, as de Drüppen, de dat Land anfuchten doht.

Jes. 45, 8.

16.

Ik dach awer daröwer na, dat ik dat begriepen much, awer dat weer mi to swar.

17. Bet dat ik in GOtt Sin Hilligdom gung un up ehr End’ marken dä.

26.

Wenn mi ok Liev un Seel verschmachten deiht, so büst Du doch, GOtt, alltid min Hart sin Trost un min Deel.

Klagel. 3, 24.

9.

Unse Teken seht wi nich un keen Prophet predigt mehr, un keen Lehrer lehrt uns mehr.

10. Ach, GOtt, wa lang schall de Weddersaker smähen un de Fiend Din Namen so ganz verlästern?

16.

Dag un Nacht is Din; Du makst, dat beide, Sünn’ un Stern’, ehr gewissen Lop hebbt.

17. Du setst jeden Land sin Grenz, Summer un Winter makst Du.

8.

Denn GOtt is Richter, de Düssen lütt makt un den Annern uprichten deiht.

1. Sam. 2, 7.

17.

De Waters segen Di, GOtt, de Waters segen Di un warn bang un de Deepen bewerten.

18. De dicken Wolken goten Water, de Wolken dunnerten, un de Strahlen fohrn daher. Ps. 29, 3.

20.

Din Weg weer in de See un Din Stieg in grote Waters un man spörte doch Din Fot nich.

21. Du föhrtest Din Volk as en Heerde Schap, dörch Moses un Aaron. 2. Mos. 12, 37. 14, 22.

2.

Ik will min Mund to Sprüche updohn un geheemnißvulle dunkle Reden ut ole Tied verkündigen.

Ps. 49, 4. 5. Matth. 13, 35.

13.

He deel de See un leet se dar dörch gahn un sett dat Water as en Muer.

2. Mos. 14, 21. 22.

15.

He spalt de Felsen in de Wüste apen un gev se Water de Masse to drinken.

2. Mos. 17, 6. Ps. 105, 41.

4.

Denn de Vagel hett en Hus funnen un de Swölk ehr Nest, wo se Jungen heckt, nemlich Din Altars, HErr Zebaoth, min König un GOtt!

Ps. 5, 3.

7.

De dörch dat Jammerdahl gaht un dar Borns maken doht.

Un de Lehrers ward mit veel Segen smückt.

11.

Denn en Dag in Din Vörhöv is beter, as sunst dusend.

Ik will leever up de Svel sitten in min GOtt Sin Hus, as lang wahnen in de Gottlosen ehre Hütten.

11.

Dat Gudheit un Truheit sik enanner bemöten, Gerechtigkeit un Freden sik küssen doht,

12. Dat Frucht up de Eer wassen un Gerechtigkeit vun’n Himmel sehn dä;

9.

De dat Ohr plant hett, schull de nich hören, de dat Oog makt hett, schull de nich sehn?

Spr. 20, 12.

15.

Denn Recht mutt doch Recht blieven un dat ward alle fromme Harten tofallen.

16. Wokeen steiht bi mi gegen de Boshaftigen? Wokeen tred to mi gegen de Öweldoers? Ps. 27, 10.

11.

Himmel freu di, un Eer wes’ fröhlich, lat de See brusen un wat darin is.

Jes. 49, 13.

11.

Den Gerechten mutt dat Licht ümmer wedder upgahn, un Freud de frommen Harten.

Ps. 18, 29. 112, 4.

8.

De Waterström sünd vergnögt un alle Bargen schüllt fröhlich sin,

9. Vör den HErrn; denn He kummt, dat Eerdriek to richten. He ward den Eerdborrn richten mit Gerechtigkeit un de Völker mit Recht. Ps. 9, 9. 50, 3. 96, 13.

8.

Ik wak un bün as en eensam Vagel up dat Dack.

9. Däglich lacht mi mine Fiende ut un de öwer mi spotten doht, swört bi mi.

14.

Denn He weet, wat vör en Wes’wark wi sünd, He denkt daran, dat wi Dreck sünd.

Hiob. 10, 9.

16.

Wenn de Wind daröwer weiht, so is se nich mehr da, un ehr Stell kennt se nich mehr.

Ps. 37, 10.

2.

Licht is Din Kleed, dat Du anhest; Du bredst den Himmel ut as en Teppich;

1. Joh. 1, 5. Jes. 40, 22. 44, 24.

3. Du wölbst Sin Bawerdeel mit Water;

Du fahrst up de Wolken, as up en Wagen; un geihst up den Wind sin Flünken.

1. Mos. 1, 7. Ps. 33, 7.

12.

An desülvigen sitt de Vageln unner den Himmel un singt mank de Twiegen.

13. Du makst de Bargen vun baben heraf natt, Du makst dat Land vull Frücht, de Du schaffen deihst. Ps. 65, 11.

25.

De See, de so grot un wiet is, dar wimmelt dat ahn Tall, beide, grote un lütte Deerter.

26. Darsülvst gaht de Scheep, dar sünd Wallfisch, de Du makt hest, dat se darin speelt.

32.

He kiekt de Eer an, so bewert se, He röhrt de Bargen an, so rokt se.

Ps. 144, 5.

28.

He leet Düsterniß kamen un makt dat dunkel, un weern nich ungehorsam Sin Wort.

29. He verwandel ehr Water in Blod un makt ehr Fisch dod. 2. Mos. 7, 20.

20.

Un verwandelten ehr Ehr in en Bild vun en Ossen, de Gras freet.

Röm. 1, 23.

25.

Se murrten in ehr Hütten, se gehorchten den HErrn Sin Stimm nich.

26. Un He heev up Sin Hand gegen se, dat He se dalslagen dä in de Wüstenie. 4. Mos. 14, 23.

35.

He makt de Wüstenie to en Waterpol un in dat dröge Land makt He Waterquellen;

36. Un de Hungrigen sett He darhen, dat se en Stadt gründen dän, wo se wahnen kunnen,

5.

Wat weer di denn, du See, as du di darvun maken däst?

Un di, du Jordan, dat du di rückwarts dreihen däst?

3.

De Dod sin Bann harrn mi umgeven un Angst vör de Höll harr mi drapen.

Ik keem in Jammer un Noth. v. 8. Ps. 18, 5. 6. 2. Sam. 22, 5.

11.

Ik sprok in min Vertwieflung: Alle Minschen sünd Lögners.

Röm. 3, 4.

22.

De Steen, de de Bulüd wegsmeten hebbt, de is ton Ecksteen warn.

Matth. 21, 42.

24.

Ik hef Lust to Dine Tügnisse, de sünd mine Rathgever.

25. Min Seel liggt in den Dreck, erquick mi na Din Wort.

50.

Dat is min Trost in min Elend; denn Din Wort erquickt mi.

Ps. 19, 8.