Dat Nie Testament

18. Dat gung awer mit de Geburt Christi so to: Maria, Sin Moder, weer mit Joseph verspraken. Ehr he se nu na sin Hus hal, begeev sik dat, dat se swanger war vun den hilligen GEist. Luk. 1, 27. 2, 5.

19. Awer Joseph, ehr Mann, weer fromm un wull se nich in en slechten Rop bringen; dach, se awer heemlich to verlaten. 4. Mos. 5, 15.

20. As he nu noch so bi sik denken dä, süh, do erschien em en Engel vun den HErrn in den Drom, un sä: Joseph, du Söhn Davids, wes’ nich bang, Maria, din Fru, to di to nehmen, denn wat in ehr empfangen is, is vun den hilligen GEist. Luk. 1, 35.

21. Un se ward en Söhn to Welt bringen, den schast du JEsus heeten, denn He ward Sin Volk selig maken vun ehr Sünn. Luk. 1, 31. 2, 21. Apost. 4, 12. 10, 43.

20. Dat sünd de Stücke, de den Minsch unrein makt. Awer mit Hann to eten, de nich wuschen sünd, makt den Minsch nich unrein.

21. Un JEsus gung ut vun dar un trock sik heemlich torügg in de Gegend vun Tyrus un Sidon.

22. Un süh, en kananäische Fru gung ut desülve Grenz un schreeg Em na un sprok: Ach, HErr, Du Söhn Davids, erbarm Di öwer mi. Min Dochter ward vun den Düvel öwel plagt. Matth. 20, 30.

23. Un He antworte ehr nich en Wort. Do treden Sin Jüngers to Em un beden Em un sproken: Lat ehr doch vun Di, denn se schriggt uns na.

24. He awer antworte un sprok: Ik bün nich schickt, as blot to de verlarn Schap vun dat Hus Israel. Matth. 10, 6. Apost. 3, 26.

25. Se keem awer un full vör Em dal un sprok: HErr, help mi!

26. Awer He antworte un sprok: Dat is nich fien, dat man de Kinner dat Brod nimmt un smitt dat vör de Hunn’. Mark. 7, 27.

27. Se sprok: Ja, HErr, doch eet de lüttjen Hunn’ vun de Kromen, de vun ehr Herrn ehr Dischen fallt.

35. Un an densülvigen Dag des Abends sprok He to se: Lat uns röwer fahrn.

36. Un se leten dat Volk gahn, un neemen Em mit, as He in dat Schipp weer; un dar weern mehr Scheep bi Em. Matth. 8, 32.

37. Un dar keem en grote Stormwind up, un smeet de Waggen in dat Schipp, so, dat dat Schipp vull war. Jon. 1, 4. 5.

38. Un He weer achter up dat Schipp, un sleep up en Küssen. Un se weckten Em up, un sproken to Em: Meister, fragst Du Nicks darna, dat wi verdarvt?

39. Un He stunn up, un bedroh den Wind, un sprok to den See: Wes’ still, un verstumm! Un de Wind lä sik, un dat war sehr still. Matth. 8, 26.

40. Un He sprok to se: Wat sünd ji so bang! Wa geiht dat to, dat ji keen Glov hebbt!

41. Un se fürchten sik heel, un sproken unner enanner: Wer is He? Denn de Wind un de See sünd Em gehorsam. Ps. 107, 25.

14. Un He keem to Sin Jüngers, un seeg veel Volk um se, un Schriftgelehrte, de sik mit se befragen dän.

15. Un sogliek, as all dat Volk Em seeg, verwunnern se sik, lepen to Em, un gröten Em.

16. Un He frog de Schriftgelehrten: Wat striet ji ju mit se?

17. Een awer mank dat Volk antworte, un sprok: Meister, ik hef Min Söhn herbrocht to Di, de hett en spraklosen Geist; Matth. 17, 14. Luk. 9, 38.

18. Un wenn he em fat krigt, denn ritt he em, un schümt, un gnirscht mit de Tähn, un he tehrt af. Ik hef mit Din Jüngers spraken, dat se em utdrievt, un se künnt dat nich.

19. He antworte em awer, un sprok: O, du unglövig Geslecht, wa lang schall Ik mit ju lieden? Bringt em her to Mi.

20. Un se brochen em her to Em. Un sogliek, as Em de Geist sehn dä, reet he em, un full up de Eer, un wölter sik un de Schum stunn em vör den Mund.

21. Un He frog sin Vader: Wa lang is dat, dat em düt wedderfahrn is? He sprok: vun Kind up;

22. Un oft hett he em in dat Füer un in dat Water smeten, dat he em umbroch. Kannst Du awer wat, so erbarm Di öwer uns, un help uns.

6. Dar weer awer darsülvst Jakob Sin Born. As nu JEsus möd weer vun de Reis’, sett He sik up den Born; un dat weer um de sößte Stunn.

7. Dar kummt en Fru vun Samaria, Water to haln. JEsus sprickt to ehr: Gif Mi to drinken.

8. Denn Sin Jüngers weern in de Stadt gahn, dat se Spies kofften.

9. Sprickt nu de samaritische Fru to Em: Wa biddest Du vun mi to drinken, do Du doch en Jud büst, un ik en samaritische Fru? Denn de Juden hebbt keen Gemeenschap mit de Samariters.

10. JEsus antworte un sprok to ehr: Wenn du GOtt Sin Gav kennen dä’st, un wer De is, de to di seggt: Gif Mi to drinken; du warst Em be’n, un He war di lebennig Water geven.

11. Sprickt to Em de Fru: HErr, hest Du doch nicks, wo Du mit utfülln kannst, un de Born is deep; woher hest Du denn lebennig Water?

12. Büst Du mehr, as unse Vader Jakob, de uns düssen Born geven hett; un he hett darut drunken, un sin Kinner, un sin Veh.

13. JEsus antworte, un sprok to ehr: Wer düt Water drinkt, de ward wedder döstig warrn,

14. Wer awer vun dat Water drinkt, dat Ik em geven doh, de ward ewiglich nich döstig warrn; sonnern dat Water, dat Ik em geven warr, dat ward in em en Born to dat Water warrn, dat in dat ewige Leven quellen deiht.

15. Sprickt de Fru to Em: HErr, gif mi düt Water, up dat ik nich döstig warr, dat ik nich herkamen muß, Water to haln.

16. JEsus sprickt to ehr: Gah hen, rop din Mann, un kumm her.